OS - topsport voor atleet en toeschouwer

-


 
We weten het allemaal, de Olympische Spelen zijn topsport. Atleten trainen jarenlang om hier te kunnen vlammen, en ze zijn op het Olympisch podium in de vorm van hun leven. Maar ik had er niet bij stil gestaan dat het ook voor de toeschouwer een slijtageslag is, waarbij een uitgebreid trainingskamp geen overbodige luxe zou zijn. Want hoe ziet nu een gemiddelde dag van een OS-ganger eruit?
Het begint al met een uitgebreide serie yoga-oefeningen om de verkrampte spieren na een nachtje in een knus tentje op een halfzacht luchtbed weer wat los te maken. Daarna volgen de rek- en strekseries om in datzelfde kleine tentje je toilettas, handdoek e.d. te vinden onder de stapel afgedankte oranje shirts. Na deze kleine warming-up volgen wat springoefeningen onder de afwisselend kokendhete en ijskoude douche, waarna de core stability en balanssessie begint in de metro richting de sportlocatie van je keuze.
De intervaltraining vindt plaats bij het overstappen, soms nog bemoeilijkt door het meesleuren van bagage, waar regelmatig onderdelen uitvallen, zodat er nog wat gerekt kan worden. Daarna volgt een cooling-down tijdens de wandeling naar het stadion, waarbij diverse trappen beklomnmen en afgedaald worden. De alom aanwezige stewards voegen soms om voor de gewone sterveling volkomen onduidelijk redenen een extra klim in, waarbij de kuitspieren nog meer worden aangesproken.
Eenmaal aangekomen worden de armspieren in werking gesteld, tijdens het uit- en inpakken van de rugzak op zoek naar het ondefinieerbare gevaarlijke ding dat op de scanner is opgemerkt. Nadat het doosje blarenpleisters groen licht heeft gekregen, is het tijd voor de oefening ‘zoek de snelste rij naar de koffie’. Hierbij worden reactievermogen, flexibiliteit en handigheid op de proef gesteld. Voor de mannen is er een facultatief onderdeel ‘waar is het herentoilet’, de dames kunnen zich richten op ‘wc-bril hangen’.
De daginvulling is afhankelijk van het onderdeel dat de andere topsporters die dag gaan verzorgen. Tijdens de dressuur werken de toeschouwers aan de onderdelen ‘geconcentreerd kijken’ en ‘intelligente opmerkingen maken over afdruk en durchlassigkeit (Duitse termen zijn pluspunten!)’. De crosscountry spreekt voor zich, naast het afleggen van zo’n 10 kilometer heuvels en dalen op zoek naar de ultieme plek om a) de meest spectaculaire hindernis, b) een scherm met beelden van alle andere hindernissen, c) schaduw, d) zon, e) koffie/water/bier/Pimm’s/drank naar keuze, f) bacon roll/cadbury treats/jacket potatoes/fish and chips en f) perfect 3G ontvangst binnen kruipafstand te hebben, wordt ook de wave en de stem getraind tijdens het aanmoedigen van de langsstuivende ruiters. Mocht je aanwezig zijn tijdens het afsluitende springen, hierbij wordt aandacht besteed aan ’90 seconden adem inhouden zodat er geen balken vallen’ (dit is ook de reden van de gevallen balk van Sarah Algottson, het hele publiek liep blauw aan en moest wel naar adem happen), ‘ontwijken van Team GBR vlaggen en paraplu’s’ en de motivatie-oefening ‘juichen voor de Duitse overwinning’.
Hierna vindt er opnieuw een core stability en intervaltraining plaats gevolgd door het avondprogramma. Hierbij zijn diverse keuzes mogelijk zoals ‘Focussen in een oranje omgeving (locatie HHH)’, ‘rennen voor de laatste metro (diverse plaatsen in Londen)’, ‘Fietsen met een lekke band’ en ‘In slaap vallen op een te zacht luchtbed’. En dit herhaalt zich zo vijf dagen lang.

De Olympische Spelen, de sportschool is er niets bij!